Η πρώτη εβδομάδα στο σπίτι έχει συνήθως είτε πάρα πολλούς ανθρώπους είτε κανέναν. Και τα δύο αφήνουν την ίδια αίσθηση: ότι κανείς δεν ρώτησε τι χρειάζεστε. Το NHS το έχει δει και από τις δύο μεριές.
Δύο παράπονα, μία οδηγία
Κάποιοι νιώθουν ότι οι γονείς τους αναλαμβάνουν το μωρό, το σπίτι, τις αποφάσεις. Άλλοι δυσανασχετούν γιατί οι γονείς τους δεν εμφανίζονται. Το NHS δεν διαλέγει ποιο από τα δύο είναι το σωστό σπίτι. Λέει να είστε σαφείς για τη βοήθεια που θέλετε, αντί να πηγαίνετε με αυτό που σας προσφέρεται και μετά να θυμώνετε.
Οι συγγενείς μαθαίνουν κι αυτοί μια καινούργια σχέση μαζί σας. Δεν ξέρουν τι είναι χρήσιμο αν δεν τους το πείτε. «Έλα την Τρίτη, φέρε φαγητό, μην πάρετε το μωρό αν κοιμάται» είναι οδηγία. «Βοήθησε όπως μπορείς» είναι γρίφος.
Οι φίλοι που εξαφανίστηκαν
Κάποιοι σταματούν να έρχονται. Άλλοι περιμένουν ότι θα τα παρατήσετε όλα για μια έξοδο, όπως πριν. Το NHS λέει να τους εξηγήσετε τι άλλαξε στη μέρα σας. Μπορεί να μην το έχουν καταλάβει. Η σχέση που μικραίνει δεν είναι πάντα απόρριψη. Είναι δύο προγράμματα που δεν συμπίπτουν πια.
Οι σκωτσέζικες οδηγίες προσθέτουν ότι αυτό φαίνεται εντονότερα αν είστε οι πρώτοι στην παρέα με μωρό. Μια ομάδα γονέων, την πρώτη φορά μαζί με κάποιον που ξέρετε, είναι ένας τρόπος να μην στηρίζεστε μόνο σε ανθρώπους που δεν ζουν αυτό το ωράριο.
Τι δεν είναι δουλειά των παππούδων
Δεν είναι δουλειά τους να μαντέψουν τα όρια του ύπνου, του φαγητού και του ποιος σηκώνει το μωρό. Αν τα όρια υπάρχουν, λέγονται. Αν δεν υπάρχουν ακόμη, η δυσαρέσκεια θα μοιάζει με αχαριστία, ενώ είναι απλώς μια κουβέντα που δεν έγινε.
Η ίδια σαφήνεια ισχύει και προς τον σύντροφο, αν έχετε. Εκείνο το κείμενο είναι ξεχωριστό: το ζευγάρι μετά το μωρό.
