Το παιδί είναι στο πάτωμα του διαδρόμου, θέλει το σακουλάκι που είπατε όχι, και κάποιος πίσω σας κοιτάζει. Η πρώτη σκέψη είναι συνήθως «κάτι κάνω λάθος» ή «με δοκιμάζει». Το NHS το περιγράφει αλλιώς: τα ξεσπάσματα είναι πολύ συνηθισμένα, και σχεδόν όλα τα μικρά παιδιά τα έχουν.

Γιατί τώρα

Ξεκινούν γύρω στους 18 μήνες. Το παιδί θέλει να πει πράγματα και δεν μπορεί ακόμη. Η ματαίωση βγαίνει ως ξέσπασμα: φωνή, κλάμα, κλοτσιές, χτύπημα ή δάγκωμα. Το χτύπημα και το δάγκωμα, λέει το NHS, είναι κι αυτά συνηθισμένα σε αυτή την ηλικία.

Οι βρετανικές υπηρεσίες προσθέτουν ότι κορυφώνονται ανάμεσα στα δύο και τα τρία. Όταν η ομιλία προχωρά, τα ξεσπάσματα αραιώνουν. Γύρω στα 4 χρόνια είναι πολύ λιγότερο κοινά.

Δεν είναι απόδειξη ότι το κακομάθατε. Είναι το κενό ανάμεσα σε αυτό που θέλει και σε αυτό που μπορεί να πει.

Την ώρα που γίνεται

Το NHS προτείνει:

  • Δείτε αν είναι απλό. Κούραση ή πείνα. Τότε η λύση είναι ύπνος ή φαγητό, όχι διάλεξη.
  • Αποσπάστε την προσοχή νωρίς, μόλις το βλέπετε να ξεκινά. Κάτι έξω από το παράθυρο φτάνει.
  • Μείνετε ήρεμοι. Η φωνή σας δεν το τελειώνει.
  • Μην αλλάξετε το όχι. Αν το κάνετε ναι για να σταματήσει, την επόμενη φορά το ξέσπασμα έχει λόγο να κρατήσει περισσότερο.
  • Ασφάλεια πρώτα. Αν είστε σπίτι, μπορείτε να βγείτε για λίγο σε άλλο δωμάτιο, αφού βεβαιωθείτε ότι δεν μπορεί να χτυπήσει.

Κάποιοι γονείς κρατούν το παιδί σταθερά μέχρι να περάσει. Το NHS λέει ότι αυτό δουλεύει καλύτερα όταν το παιδί είναι περισσότερο αναστατωμένο παρά θυμωμένο, και όταν εσείς είστε αρκετά ήρεμοι ώστε να του μιλάτε χαμηλά.

Τι προλαμβάνει όσα προλαμβάνονται

Όχι όλα. Είναι φάση. Βοηθούν, σύμφωνα με τις βρετανικές υπηρεσίες:

  • σταθερές ώρες ύπνου και φαγητού, ώστε να μην φτάνει εξαντλημένο ή νηστικό,
  • χρόνος έξω, με κίνηση,
  • να του λέτε από το πρωί τι θα γίνει σήμερα,
  • μικρές επιλογές που είναι δικές του, όταν αυτό είναι δυνατό.

Στο μαγαζί, κρατήστε τη βόλτα σύντομη και βάλτε το μέσα στη δουλειά: να σας πει τι ψάχνετε, να κρατήσει κάτι. Η ντροπή είναι αυτή που σας κάνει να βιαστείτε να το σταματήσετε με οποιονδήποτε τρόπο.

Αν τα ξεσπάσματα σας εξαντλούν κάθε μέρα, ή φοβάστε τη δική σας αντίδραση, αυτό είναι λόγος να το πείτε στον παιδίατρο. Δεν είναι λεπτομέρεια χαρακτήρα.